Οι Σατυροι

Δεσμά σπάνε καθημερινα

2008-10-07T00:22:00.001+03:00

Ο τελματομενος κοσμος ειναι αληθεια πως πιθανοτατα δεν αναγνωριζει την κατασταση στην οποια εχει περιπεσει. Τα αναριθμητα κλισε και κομπλεξ προελαυνουν χωρις καμια μαχη να λαυει χωρα. Ο ανικητος στρατος αυτος εχει απο καιρου εξουδετερωσει ολα τα αμυντικα συστηματα και τωρα χαλαρα, πολυ χαλαροτερα αποτι η γελοια ιδεολογια μπηκε στο παρισι, κατακτα, καταβροχθιζει, διαφθειρει ψυχες και κορμια σε μια μη αναστρεψιμη διαδικασια. Η διαφενομενη ασυναρτησια και αστοχια των λεγομενων μου στον αναγνωστη-δηλαδη εσένα- επιβεβαιωνει σε ακομα μεγαλυτερο βαθμο την ορθοτητα της μικροαναλυσης του καλοβολεμενου υποτιθεμενου ζακ κουστω της πολης. Τα οδοφραγματα εχουν προ πολλου γινει σταχτη και τα βουνα εγιναν προ πολυ πιο πολλου λιμνες-βαλτοι ιδανικοι βιοτοποι για υποταγμενα ωνταπου αρκουνται στο κυνηγι τησ τροφης τους. ΑΜΗΝ!!!

Η επιστροφή αυτού που δεν είχε φύγει

2007-10-14T03:01:00.000+03:00

Τι κι’ αν ο μοναχός θέλησε να γίνει κάτι παραπάνω από αυτό που του υπαγόρευσε η τύχη. Τι κι’ αν όλοι πιστεύουν στο ωραίο ρητό ότι άμα κυνηγήσεις την τύχη σου αυτή θα ενδώσει στο φλερτ. Ότι ο τολμηρός είναι αυτός που θα ευνοηθεί. Ότι η δύναμη που δείχνεις είναι αυτή που σε κάνει να φαίνεσαι ό,τι είσαι. Γιατί στην τελική αν τα λόγια δεν ήτανε το τελευταίο στάδιο την πνευματικής εξέλιξης αλλά και αυτό που είναι το ταβάνι για εμάς του μικρομεσαίους και μικροφτωχούς πελάτες της πελατειακής σχέσης τότε σε καμιά περίπτωση δεν θα βιώναμε την κατάσταση που λέμε πως βιώνουμε σήμερα. Όλα είναι κατάσταση που επικρατεί στο μυαλό όπως έχουνε ισχυριστεί διάφοροι και τελικά ίσως να μην είναι μόνο οι κνιτες που ερεθίζονται από την ιδέα της αιώνιας επανάστασης. Πολλούς έχω γνωρίσει από εκείνους που κάποτε επιδίωξαν στο μυαλό τους να επιδιώξουν να φαντασιωθούν μια φαντασίωση αλλαγής του κόσμου στον οποίο ζουν έστω και σε νηπιακό επίπεδο. Αλλά τελικά το ψέμα που μας έχουνε ρίξει στο πιατάκι που γράφει πάνω το όνομα μας, σαν άλλα κατοικίδια αν ήταν να μην καταλάβεις, φαίνεται να μην είναι ούτε μια στάλα μεγαλύτερο από αυτό που κυνηγάμε μόνοι μας για να γεμίσουμε το ούτε καν πιάτο της ημέρας αλλά το μηνιαίο και πολύ μας είναι.

Η καυτή ζέστη και ο πιθανός οργασμός.

2007-05-16T01:09:00.000+03:00

Η επίκληση στο συναίσθημα το μεγάλο μεγαλείο των μεγάλων ανθρώπων που έχουνε το μεγαλείο και μπορούν να οδηγήσουν εμάς σε μεγάλα πράγματα. Και εγώ από κάτω επίσημος χειροκροτητής αποθεώνω και φωνάζω στο δικό μου 5λεπτο μίσους. Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεσαι να πάρεις καμιά υποχρέωση στα χεριά σου αλλά να αφήσεις ότι είναι στο αόρατο χέρι της μοίρας να παίξει το παιχνίδι για χάρη σου. Αλλά πολλοί θα συμφωνήσουν ότι η αλήθεια είναι κάτι που δεν έχει και μεγάλη αξία γιατί διαφέρει από μυαλό σε μυαλό. Και επιπλέον ακόμα και αυτοί που ξέρουνε το σωστό αρνούνται να ενωθούν για το καλό αφού ο στόχος δεν μετράει άμα είναι χτυπημένος. Ίσως είναι που μετράει το γεγονός ότι στην πορεία θα μπορέσεις και εσύ να γίνεις ένας μεγάλος άνθρωπος που θα έχει το μεγαλείο να οδηγήσεις εμάς σε μεγάλα πράγματα χρησιμοποιώντας το μεγάλο μεγαλείο του συναισθήματος. Και μόλις τελείωσαν τα δικά μου 5 λεπτά μίσους.

Είσαι βλάκας και όσο νομίζεις το αντίθετο τόσο δεν αλλάζεις.

2007-04-24T00:26:00.000+03:00

Το περιεργότερο όλων να βλέπεις τους ανθρώπους να ζουν την ζωή τους με βάση τις πεποιθήσεις όχι τις δικές τους αλλά αυτές των άλλων. Να έχει οδηγηθεί κανείς στο συμπέρασμα του αλλά ανά πασά στιγμή να είναι σε θέση να το κάνει στην άκρη μονό και μονό για να ικανοποιήσει την εσώτερη μιζέρια του όπως έλεγε και ο Νικόλας Άσιμος. Παίξε το λοιπόν ψαγμένος και σωστός και σοβαρός μαλάκα αλλά κάθε φορά μπες με πάθος πάλι μέσα στην μαλακία σου που τόσο περήφανος είσαι ότι τόσο περήφανα κατάφερες να πολεμήσεις.

Το γιν-γιανγκ και το χαλασμένο καζανάκι της τουαλέτας μου.

2007-03-31T03:26:00.000+03:00

Κατάλαβε το… καμιά μοίρα δεν σε κατατρέχει. Η μαλακία που μας δέρνει είναι η μόνη που ευθύνεται για όσα περνάμε ατομικά και ομαδικά. Όταν δεν αφήνεις το μυαλό να λειτουργήσει ως τέτοιο αλλά ως μηχανή που έχει λασκάρει. Βέβαια το κακό είναι ότι πολλών το μυαλό έχει λασκάρει σε μόνιμη βάση και δεν είναι σε θέση να το καταλάβουνε. Και δυστυχώς κανένας πολιτικός δεν φταίει για αυτό. Καμιά πατρίδα καμιά ιστορία κανένα αεροπλάνο κανένας πλανητάρχης καμιά βόμβα καμιά ομάδα καμιά θρησκεία καμιά ιδεολογία. Ας αφουγκραστούμε πρώτα την φωνή της καρδιάς μας ας γίνουμε λιγότερο μαλάκες και ίσως τότε αναγνωρίσουμε την αλήθεια σε ότι ζητάμε. Γιατί φαίνεται ότι κανένα χέρι δεν θα φτιάξει το καζανάκι του μυαλού μας που έχει πέσει σε αχρηστία και επιτρέπει να βολτάρουνε στο κεφάλι μας μέσα κάθε λογής περιττώματα. Ακαθαρσίες που αφήνουνε το μόνιμο σημάδι τους στην ζωή και την ψυχή μας.

Κάθε φορά που χάνομαι….

2007-03-29T04:17:00.000+03:00

Αλήθεια, ως πότε θα συνεχίσουμε να κάνουμε ότι κάνουμε μην θέτοντας ποτέ ερωτήματα στα οποία έχει απαντήσει είτε ο θεός είτε αυτοί που νομίζουνε ότι είναι θεός είτε αυτοί που νομίζουνε πως κατέχουνε την αλήθεια. Κουραστικό είναι φίλε μου να περιμένεις θαύματα και παρουσίες που έρχονται δεύτερες σε σειρά για να γίνεις λίγο πιο χαρούμενος από ότι είσαι. Το μεγάλο κυνηγητό της άποψης τελικώς θα οδηγήσει πουθενά; Γιατί αν αναλογιστείς φίλε ότι το έχουνε κάνει τόσοι πολλοί ενώ τόσο λίγοι κερδίσανε κάτι από αυτό αντικειμενικά φανερώνει ότι αυτό από μονό του δεν αρκεί. Η άποψη είναι τελικά αρκετή ώστε να σε κάνει ικανό να πεις στον εαυτό σου ότι είσαι κάτι; Οι απαντήσεις σχεδόν όλες πάνε να απαντηθούν πριν καν τεθούν. Αρνητική αν είναι η απάντηση τότε κάποιος την έχει πατήσει εδώ πέρα και δεν θα δει την χαρά που ονειρευότανε να δει ως αποτέλεσμα της δικιάς του δύναμης. Μήπως τελικά είναι όντως μακάριοι αυτοί τους οποίους εμείς θεωρούμε βλάκες και ζώα; Πως είσαι τόσο σίγουρος φίλε ότι δεν είσαι άλλο ένα γρανάζι; Μήπως αρκεί τελικά να αναγνωρίσεις στον εαυτό σου ότι δεν είσαι ένα τέτοιο ανεξαρτήτως ιδιότητας πραγματικής που μπορεί να έχεις.

Adios amigos

Νέα μοντέλα επαναστάτη, λειτουργούν με θερμοστάτη…

2007-03-22T02:19:00.000+02:00

Το ολοκαίνουργιο μοντέλο επαναστατών το οποίο και σαφώς είναι κομμάτι της νέας γενιάς η οποία βεβαίως ακόμα και το προοδευτικό της κομμάτι δεν είμαι σίγουρος για το αν και κατά πόσο θα μπορούσε και θα έπρεπε να αποκαλείται προοδευτικό. Είναι όλοι εκείνοι που τους αρκεί να φτάνουνε με το μυαλό τους μέχρι την πηγή, νοητικά, πνευματικά αλλά ποτέ στην πράξη. Ούτε καν λίγο κοντά έστω και στο ελάχιστο. Είναι πασιφανές ότι το νέο πρότυπο επαναστάτη, αυτό το οποίο απαντά με μαζικότητα στις λαϊκές τάξεις της κοινωνικής ομάδας των επαναστατών, είναι αγαπημένο με την ιδέα της μη δυνατότητας και της δύναμης αλλά της μη ουσιαστικής δύναμης. Ένα πράμα σαν τους δρεπανοφόρους σφυροφόρους και της ιδιότητας για την οποία τους έχουνε κατηγορήσει. Δηλαδή ως αυτούς που λατρεύουνε το ταξίδι ακριβώς γιατί αυτό είναι που μετράει. Αλλά άμα δεν ζήσεις την Ιθάκη και δεν σμίξεις με την πανέμορφη Πηνελόπη τότε τι νόημα έχει να ξεκινήσεις να μπαίνεις σε διαδικασία από την στιγμή που είσαι σίγουρος πως ούτε καν στο πρώτο αεροπλάνο για λωτοφάγους δεν θα μπεις. Και αυτό, όχι γιατί δεν θες αλλά γιατί είναι υπεράνω θελήσεως. Και αυτό είναι το μεγάλο κατόρθωμα του κλασικού κοινωνικοπολιτικού κατεστημένου.

Την μολότοφ έχω πάρει, για να κάνω πυροκλάνι…

2007-03-13T02:05:00.000+02:00

Καταδικάζω καταδικάζεις καταδικάζει
Καταδικάζουμε καταδικάζετε καταδικάζουν…..

Μικροί και μεγάλοι, μεγάλοι και μικροί όλοι σε αυτό το γαϊτανάκι της αμάθειας παίζουμε το παιχνίδι που μάθαμε να παίζουμε μέσα από τις διαδικασίες που υπάρχουνε υπήρχανε και θα υπάρχουνε πάντα. Είναι αλήθεια εύκολο να βγάζεις συμπεράσματα όταν είσαι στην απέξω. Αυτό σκοπεύω να κάνω αλήθεια σε όλη μου την ζωή.. γιατί ο πιο ευτυχισμένος είναι αυτός που στον καναπέ του κάνει κρίσεις επί πάντως επιστυτου και για αυτόν ακριβώς τον λόγο ποτέ δεν θα έρθει και η περίφημη επανάσταση που θέλουμε τόσο πολύ. Η μήπως έρθει τελικά … υπάρχει η πιθανότητα να υπάρχει η πιθανότητα δυο σεναρίων. Ένα της επανάστασης και ένα της αποχαύνωσης. Σκέψου τώρα πως την επανάσταση την απαιτούνε τόσοι διαφορετικοί και τόσο διαφορετικά με τόσο διαφορετικούς όρους για τον καθένα που τελικά διαβλέπω πολύ πιθανότερη την αποχαύνωση καθώς το αντίπαλο δέος είναι πολωμένο και προσηλωμένο σε έναν στόχο και μοναδικό χωρίς διασπαστές και διασπάσεις, χωρίς κανένα κακό να υπάρχει μέσα του παρά μόνο το κοινό καλό για το κακό. Για όσους δεν κατάλαβαν είναι πολύ απλό… όσο οι επαναστάτες κάθε μορφής θα τσακώνονται μεταξύ τους για να κάνουνε το δικό τους κομμάτι άλλο τόσο ο αγνός πολίτης θα πέφτει στην λούμπα του αόρατου εχθρού που βλέπουμε όλοι εμείς οι άπλυτοι αριστεροί. Και η ενδιάμεση τάξη αυτών που νομίζουνε ότι βλέπουνε την αλήθεια αλλά είναι αρκετά λίγοι, τι κρίμα , για να την υπερασπιστούν με δόντια και με νύχια. Με αλλά λόγια .. ίσως ο μεγάλος αδελφός να είναι πιο κοντά από ποτέ και να μην το έχουμε πάρει μυρουδίτσα. Μήπως τελικά έχουνε δίκιο αυτοί που λένε ότι υ συσπείρωση πρέπει να γίνει με όρους αντίστοιχους της περίφημης προπαγάνδας των ισχυρών;; Να εστιάσει σε κεντρικά και κομβικά σημεία, αυτά της απελευθέρωσης του ανθρώπου από τα κλισέ και τα κοινωνικά αλλά και πνευματικά πισωγυρίσματα.

Η μήπως γράφω μαλακίες τόση ώρα ;;;

Το έκτρωμα και ο Ηρώδης που δεν βρέθηκε για αυτό

2007-03-05T01:53:00.000+02:00

Όταν νύχτα γυρνούσα από δρόμο στενό

Σαν να διέσχιζα κάποια έρημο

Λίγοι άνθρωποι διασταυρώνονταν στο διάβα μου

Πολλές αλεπούδες και περισσότερα φίδια

Σε αυτή την διαδρομή όσες οάσεις είδα

Ήταν όλες αυταπάτες εξαιρουμένης μιας

Είδα τέρατα φοβερά

Όλοι οι άνθρωποι με τρόμαζαν

Τότε είναι που είδα το ανθρωπόμορφο τέρας

Εξόριστο της κόλασης

Ούτε η ιδία η φωτιά του δεν το άντεχε

Τρόμος με έπιασε τα πόδια μου παγώσανε

Σαν χίλια παγάκια να είχα βουτήξει μέσα

Φρίκη το θέαμα, φρίκη ήταν δυο φορές

Τα μάτια του ήταν κόκκινα

Με μια φλόγα να τρεμοπαίζει μέσα τους

Τα δόντια του χρυσά και κοφτερά

Πόσες σάρκες σαν τις δικές μου θα είχε

Καταβροχθίσει την πείνα να κορέσει

Αυτιά έψαξα δεν βρήκα ούτε φάνηκε

Να ακούει ήχους εκτός δυνατών ουρλιαχτών

Που από μακριά θα έβγαζαν βασανισμένοι

Από την μοίρα

Δαγκωμένα τα χείλη του σαρκώδη και ξερά

Αίμα να στάζει κάθε τόσο

Μάγουλα χοντρά σαν να ήταν

Των παχύσαρκων παιδιών μου

Σαν όπλο τρομερό έμοιαζε το πηγούνι

Έμβολο έτοιμο να με κατατροπώσει

Φρύδια δεν είχε ούτε και βλεφαρίδες

Μα γένια ήταν γεμάτο με χαίτη μαύρη λαμπερή

Οι ώμοι ατροφικοί, τα χέρια ατροφικά

Μα όρκο θα έπαιρνα τα δάχτυλα πως κλείναν σαν τανάλιες

Στήθος με ένα βυζί μα μόνο δυο ρόγες

Και με κοιλιά που θύμιζε την έγκυο γυναίκα

Γυμνό το έκτρωμα καθώς ήτανε

Μπόρεσα εγώ να δω

Ήτανε ερμαφρόδιτο πλήρως ανεπτυγμένο

Ενώ τα πόδια ατροφικά χωρίς πατούσες ήταν

Μόνο καρούλια και ροδούλες

Σαν τα παλιά τραπεζάκια για την τηλεόραση

Της γιαγιάς μας της καλής

Παραξενεύτηκα μα το έκτρωμα δεν έδειξε

Καμιά έκπληξη εμένα που κοιτούσε

Θαρρείς λοιπόν πως νόμιζε

Πως ήμουν της γενιάς του

Δεν μπορούσα το γιατί να καταλάβω

Μα αυτό γελούσε ειρωνικά

Και μου αποκρίθηκε ενώ ο χρόνος γύρω

Μου φάνηκε να παγώνει

«μικρέ μικρέ και ανόητε

Όσο και να θελήσεις

Εις τον δικό μου τον βωμό

Τέλος θα γονατίσεις

Γιατί εγώ είμαι ο άνθρωπος

Θεός μαζί και διάβολος

Είμαι η αλήθεια η πικρή

Και ο γνωστός κατήφορος

Θα είσαι της γενιάς σου

Ένας και τελευταίος

Γιατί τα εκτρώματα

Τώρα θα κυβερνήσουν

Όσο και να μην θες

Να το δεχθείς μικρέ

Είμαι ο διάδοχος στον θρόνο

Τώρα εγώ βασιλεύω»

Με συνεπήρε ο λόγος του

Απορροφήθηκα αλήθεια

Σαν να με χάζεψε η πολλαπλή φωνή του

Που έμοιαζε με άλλες πολλές η μια πάνω στην άλλη

Τσούξιμο στα μάτια μου, πόνους στον λαιμό μου

Πόνος στην κοιλιά στα πέλματα πονούσα

Σαν λογικός αισθάνθηκα σε τρελού πανωφόρι

Πήγα να πείσω εαυτό πως ήμουν μεθυσμένος

Μα μύριζε η ανάσα του φρικιού αλκοόλ και τσιγαρίλα

Και ως γνωστών ο μεθυσμένος δεν νιώθει από βρώμα

Είπα από μέσα μου με πάθος

«Ψέμα, δεν είναι αλήθεια»

Μα βγήκε άμεσα απάντηση

Απ’ του φρικιού τα στήθια

« Μην το παλεύεις αδερφέ

Είναι προδικασμένο

Και ο τελευταίος να έχει

Μέλλον καθορισμένο

Και μαθέ σημασία δεν έχει

Τώρα αν θα είναι η όχι

Μα ένα μόνο που μετρά

Και αυτό είναι πως θα γίνει»

Τσουλώντας έφυγε λοιπόν

Προς το βαθύ σκοτάδι

Και πάντα μες τον νου

Τον φέρνω κάθε βράδυ

Αναρωτιέμαι αδέρφια μου

Πως είναι δυνατόν

Ο τελευταίος δεν είμαι

Αφού άνθρωποι γύρω μου όλοι κυκλοφορούν

Το τέρας είναι τελευταίο φαίνεται

Της γενιάς του

Εκτός κι αν είναι μύθος που λέγαμε παλιά

Πως δεν μετράει η όψη

μα η αγνή καρδιά.

Τα απολιτίκ σκυλιά είναι έτοιμα να κατασπαράξουνε… η μήπως όχι ;

2007-02-14T03:29:00.000+02:00

Εδώ και αρκετό καιρό παρατηρώ πως το να είσαι μαλάκας αποτελεί κοινωνικοπολιτική στάση. Το να είσαι βόδι και ηλίθιος είναι μια νέα τάση και τάξη η οποία τείνει να λάβει επιπλέον δικαιώματα. Όπως κάποτε ήτανε οι εργάτες τώρα είναι οι βλάκες. Η μονή διαφορά είναι ότι αυτή η νέα τάξη λοιπόν… ανά πάσα στιγμή είναι κερδισμένη και δίνει τις απαντήσεις τις επί παντός επί-στυτού. Τα κοινωνικά μουνιά έχουνε ξεχειλώσει και καμιά καπότα δεν είναι σε θέση να συγκράτηση την γέννηση του τέρατος με το αγγελικό πρόσωπο τον ξεχειλωμένο κώλο και το κωλοξεσκισμένο μουνί. Είναι η νέα τάση… επιμελώς μαλάκας ελαφρώς ατημέλητος στην ηλιθιότητα που σε δέρνει. Με τις υγειές μας και περαστικά. Όσο θα είσαι ικανοποιημένος με το να αποτελείς την απάντηση των λίγων προς του πολλούς που είναι πολύ πιο λίγοι τελικά, τόσο και εγώ θα μπορώ να γράφω τις αρχιδιές που μόλις διάβασες.

Η αγάπη θα δώσει την απάντηση σε όλα…..

2007-01-29T03:56:00.000+02:00

Σε μια κοινωνία λοιπόν που όλοι αντιμετωπίζουν και αντιμετωπίζονται εχθρικά….
Που όλοι νευριάζουνε με αφορμές ασήμαντες και λογούς καθόλου μα καθόλου ασήμαντους…. Σε αυτή την γαμημένη κοινωνία που κανείς δεν είναι ευχαριστημένος εκτός από αυτούς που έχουνε πουλήσει αυτά τα κώλο-ιδανικά που κάποιοι μας είπανε ότι υπάρχουνε…. Σε αυτόν τον κόσμο που κοιτάς γύρω σου και δεν μπορείς να δεις κάτι καλό να ανθίζει πριν προλάβει να ξεραθεί… Όσο και να αναζήτησες έναν δρόμο διαφυγής δεν το κατάφερες. Δεν το κατάφερα σε καμιά περίπτωση…. Και πάνω που ήσουν έτοιμος να κατηγορήσεις τον κόσμο την κοινωνία τους ανθρώπους…. Ήρθε αυτό που σε έκανε να δεις τα πράγματα με άλλο μάτι… Ένα μάτι το οποίο θα έλεγες παλιά ότι δυσλειτουργεί… ότι δείχνει πράγματα σαν ένας προβολέας που σε κάνουνε να ζεις μέσα σε ένα ψέμα… όμως η αλήθεια είναι κρυμμένη αλλού και το λέω με σχεδόν απόλυτη βεβαιότητα… Η αγάπη είναι που θα μας κάνει να περάσουμε στην άλλη πλευρά που χρονιά παλεύαμε να περάσουμε…. Γιατί αυτή είναι που σε κάνει να δέχεσαι πράγματα που σε άλλη περίπτωση θα σε πείραζαν αυτή είναι που σου δίνει την ευαισθησία να υποχωρείς εκεί που παλιά θα έδινες γροθιά… Όταν στο μυαλό σου θα έρθει η σκέψη ότι θα ήσουν ικανός να δώσεις κάτι από τον εαυτό σου για να διατηρήσεις ακέραιες τις ελπίδες σου για σωτηρία.. όταν δεν θα σε ένοιαζε ο εαυτός σου αλλά όταν θα ήσουνα κάτι παραπάνω από εσένα τον ίδιο. Όταν θα ήσουνα ένα με την φύση και τον αέρα και το χώμα και τα σύννεφα και την βροχή και δεν θα σε πείραζε. Όταν θα ζήσουνε ολόκληρος για πρώτη φορά στην ζωή σου…. Όταν θα μπορούσες να δεις τον εαυτό σου να γίνεται θυσία στον βωμό των λίγων αλλά όχι καταφρονημένων. Τότε μονό αγαπητέ μου και αγαπημένη μου θα μπορούσες να πεις ότι πέρασες την γραμμή… ότι έσπασες την αλυσίδα. Γιατί η πνευματική σου επανάσταση που για χρονιά ολόκληρα επιδίωξες δεν είναι δυνατό να συμβεί από την στιγμή που δεν είσαι απελευθερωμένος από τις αλυσίδες που συγκροτούν την καρδιά και την ψυχή σου στο ψυχρό κελί που βρίσκονται παγιδευμένες και οι δυο από την βρωμερή καθημερινότητα σου…. Αυτή η καθημερινότητα αποκτά κάτι το πραγματικό μονό χάρη σε αυτά που ονειρευόσουνα. Και αυτά απ’ ότι φαίνεται είναι πολύ λιγότερα από αυτά που σου είχανε φυτέψει στο κεφάλι χρονιά πριν. Τώρα είσαι δυνατός αρκετά ώστε να κανείς το βήμα παραπέρα γιατί είσαι λίγο πιο ανθρώπινος.. είσαι πιο θεϊκός… είσαι πιο πολύ αυτό που είχες ονειρευτεί… είσαι λίγο πιο κοντά στον καλό Χριστούλη στον καλό Βούδα στον καλό Αλλάχ…. Είσαι πιο κοντά ακόμα και αν είσαι μακριά γιατί πολύ απλά έχεις σπάσει τα δεσμά σου…. Κλέφτης πια δεν είσαι.

Τις ώρες που σε χτυπά η μοναξιά

2007-01-17T23:20:00.000+02:00

Όσες φορές και να το αισθανθείς ποτέ δεν θα είναι αρκετές γιατί είναι πάντα εκεί και σε περιμένει αυτό το σκατένιο συναίσθημα το οποίο σε κάνει πάντα κομμάτια και σπάνια βγάζεις και κάτι καλό από αυτό ενώ πιο συχνά σε βοηθά να δημιουργήσεις τις κατάλληλες συνθήκες για να πεις στον εαυτό σου τις πιο μεγάλες και ωραίες μαλάκιες. Η μεγάλες μοναξιές είναι να μην σε πιάσουν… γιατί τότε πολλά βγαίνουνε στην επιφάνεια. Τα οποία ως επί το πλείστον δεν είναι καθόλου όμορφα στο να σου περνάνε από το μυαλό. Αφήνουνε καμένη γη στο πέρασμα τους. Και η καμένη γη δεν είναι εκμεταλλεύσιμη για τόσο πολύ καιρό. Μάταια περιμένεις μια βοήθεια από το πουθενά. Γιατί κανείς δεν είναι σε θέση να σε βοηθήσει παρά μονό ο ίδιος σου ο εαυτός. Μοναχός μοναχά μπορείς να ξεφύγεις από το τέλμα στο οποίο πέφτεις. Αλλά είναι αληθινά δύσκολο να αντιδράσεις όταν είναι η ελεύθερη πτώση που σε τραβάει προς τα κάτω. Η κινούμενη άμμος σε ρουφάει πιο πολύ όσο παλεύεις να σωθείς. Το θέμα είναι ένα, εσύ τι κανείς όταν μπεις στον λαβύρινθο αυτό. Βρίσκεις την άκρη ή σκαρφαλώνεις σε έναν τοίχο και την κανείς από οπού βρεις; Το κακό είναι ότι στην προσπάθεια σου να βγεις από τον λαβύρινθο σου.. τον οποίο παρόλο που εσύ ο ίδιος έχεις κατασκευάσει δεν είσαι σε θέση να βγεις από αυτόν.. το κακό λοιπόν είναι ότι γίνεσαι τόσο βλάκας που δεν οδηγείσαι εκεί που πρέπει να οδηγηθείς. Στο τέλος όλη αυτή η διαδικασία πάει τσάμπα…και εσύ είσαι ότι ήσουν και πριν αρχίσεις να βάζεις τα πράγματα σε μια σειρά. Η σκέψη δεν σου κάνει καλό. Δεν βλέπεις αποτελέσματα. Αυτό σε απογοητεύει. Αλλά τι να κανείς αδερφέ… όλοι για κάποιο σκοπό γεννηθήκαμε…ή μήπως όχι;

Η εποχιακή μεταστροφή της ατμόσφαιρας

2006-12-24T23:35:00.000+02:00

Όταν έχεις μάθει από μικρός να ζεις σε μια κατάσταση η οποία είναι ελάχιστα λιγότερο άρρωστη από την στάση που κρατάς όλη την υπόλοιπη σαιζόν τότε αυτόματα μετατρέπεις τον εαυτό σου σε έναν μικρό Χριστό ο οποίος είναι ανά πασά στιγμή σε θέση να κάνει το καλό και να το ρίξει στον γιαλό. Όμως ο γιαλός αυτός είναι στραβός και έτσι το πράγμα πάει από το κακό στο χειρότερο αφού εσύ κανείς κάθε χρόνο την υποχρεώση σου. Διότι περί υποχρέωσης πρόκειται και εκεί ακριβώς καταλαβαίνεις ότι το παιχνίδι έχει χαθεί. Και τι πειράζει; Μας αρκεί ένα μεγάλο κομμάτι κρέας λίγο αίμα κυρίου για να δώσουμε μονοί μας άφεση αμαρτιών στον εαυτό μας. Το αν την αξίζουμε η όχι δεν είναι κανείς σε θέση να κρίνει παρά μονό η μια και μοναδική υπερδύναμη που λέγεται…… Είναι μεγάλο το ψέμα το οποίο ζούμε. Τόσο μεγάλο που έχει μια τάση να γίνεται αλήθεια. Αλλά κάποια μέρα το μυαλό σου θα ξυπνήσει και τότε κανένα φωτάκι και καμιά παραμορφώμενη φάτσα δεν θα είναι ικανή να σε κάνει να γελάσεις. Γιατί ενώ εσύ είσαι σε θέση να δίνεις υποσχέσεις στον εαυτό σου…άλλοι δεν είναι καν σε θέση να τον κρατήσουνε σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο. Και κύριοι μου εγώ δεν θα μπω στην διαδικασία να κρίνω κανέναν από την στιγμή που εγώ δεν είμαι καθόλου καλύτερος τους. Χρόνια πολλά και ευτυχισμένα….και του χρόνου να'μαστε καλά και οι άλλοι ας χάσουνε τα πάντα…

Όσο πάθος και να δώσεις δεν μπορείς να εκσπερματώσεις….

2006-12-19T12:54:00.000+02:00

Τι νόημα έχει να γαμάς εάν δεν είσαι σε θέση να χύσεις; Θέτω το καθόλου φιλοσοφικό ερώτημα αλλά όπως πάντα και πολύ κλασικά δεν περιμένω καμία απάντηση επί του θέματος. Το πέος σου έχει εφαρμοσμένο πάνω του συνεχώς από την γέννηση σου ένα προφυλακτικό που δεν επιτρέπει να εξαπλωθούν οι μολυσματικές ασθένειες. Και ενώ υπάρχει , είμαι βέβαιος για αυτό, η δυνατότητα να το αφαιρέσεις η κρατική προπαγάνδα δεν σε αφήνει να το κάνεις γιατί θα πάθεις κάτι «κακό». Το οποίο δεν χρειάζεται να ξέρεις αρκεί μονό να σου πουν ότι δεν πρέπει να συμβεί. Έτσι λοιπόν έχεις φτάσει στο σημείο να χάσεις την δυνατότητα σου στην εκσπερμάτωση. Ένας καλά εκπαιδευμένος στρατός ο οποίος έχει μάθει καλά να μην μπαίνει στην διαδικασία. Και είσαι χαρούμενος για αυτό. Γιατί νομίζεις ότι κάτι κάνεις. Σου αρκεί η ευχαρίστηση της στιγμής. Μα δυστυχώς χωρίς την κορύφωση δεν έχει κανένα νόημα να κάνεις το οτιδήποτε και εγώ σου λέω ότι είναι σαν να μην το κάνεις. Γι’ αυτό και εσύ καλό είναι να θέσεις τις προτεραιότητες σου από την αρχή σε ένα άλλο επίπεδο πολύ πιο υλοποιήσιμο. Και το πράμα θα δείξει γιατί….Τι νόημα έχει να γαμάς αν δεν μπορείς να χύσεις;

Γιατρέ είμαι στις μέρες μου….

2006-12-18T00:27:00.000+02:00

Εσύ… ο ημι-αυτόνομος, που δεν σε ένοιαζε το οτιδήποτε, που μπορούσες να χτυπήσεις όλα τα κακά του κόσμου. Που θα μπορούσες να πετάξεις, και να κάνεις τον γύρο της γης σε 2 δευτερόλεπτα και να γυρίσεις πίσω στο κρεβάτι σου για να ξυπνήσεις και να πας στην σχολή σου το επόμενο πρωί. Δεν είναι κρίμα όταν διαπιστώσεις ότι όλα αυτά ήτανε ένα μεγάλο ψέμα; Πραγματικό κρίμα γιατί αλήθεια το είχες πιστέψει. Όλα θα ήτανε δυνατά αλλά απ'ότι φαίνεται τελικά το πράγμα έχει πάρει πολύ διαφορετική τροπή από αυτήν που θα περίμενε ο κάθε ένας από όλους εμάς. Όλες οι ιδεολογίες έχουνε εγκλωβιστεί σε μια και αυτή η υπέρ-ιδεολογία οπλίζει το μυαλό σου με το ακονισμένο μαχαίρι και σε κάνει να το καρφώσεις στην καρδιά σου. Οι χτύποι έχουν αρχίσει να μην ακούγονται πολύ δυνατά…

Κι όμως είσαι σίγουρος ότι η καρδιά σου χτυπάει σαν ταμπούρλο. Πως μπορεί να βρίσκεται σε 2 καταστάσεις ταυτόχρονα; Είναι ένα παράδοξο του χωροχρόνου; Η μήπως κάτι άλλο μπορεί να συμβαίνει; Προσπαθείς να ανακαλύψεις τον συμβολισμό ανάμεσα από αληθινές μαλακίες αλλά σου γίνεται αδύνατο. Είναι αδύνατο και γι’ αυτό σου φαίνεται έτσι. Ότι και να κανείς έχεις πια αλλάξει προς το καλύτερο. Παλιότερα δεν θα το καταλάβαινες αλλά τώρα είσαι σίγουρα σε θέση.

Και για όλα φταίει μόνο αυτή.

Άμπρα κατάμπρα…ούμπρα κωλούμπρα

2006-12-08T03:17:00.000+02:00

Η μεγάλη ανάγκη που νιώθεις, σε καταβάλει μέρα με την μέρα γιατί αισθάνεσαι αυτή την αναμπουμπούλα λες και είσαι έτοιμος να δώσεις το τελευταίο μάθημα για πτυχίο. Η αγαλλίαση που παίρνεις σε φοβίζει, γιατί ξέρεις πως κάποια στιγμή θα πάψει να υπάρχει. Και ένας άλλος θα την έχει μέσα του και τότε εσύ θα είσαι που θα αφυδατώνεσαι. Γιατί όλα αυτά που βρίσκονται μέσα σου, πως θα ήθελες να είσαι σίγουρος ότι μπορεί να τα βρει και ο συνάνθρωπος σου τον οποίο αγαπάς κομματάκι παραπάνω από τον πλησίον σου. Ανάγκη είναι ή μήπως αυθυποβολή για ανάγκη? Είναι πραγματικά δύσκολο πολύ να δώσεις απαντήσεις όταν αυτά τα οποία καλείσαι να απαντήσεις είναι αυτά τα οποία σε έχουνε κάνει να θέσεις κάθε άλλο ερώτημα στην άκρη και να πιστέψεις ότι έστω και στιγμιαία έχεις ανακαλύψει την γαμημένη την Ιθάκη. Αυτή την Ιθάκη σε έχουνε βάλει από μικρό να κυνηγάς αλλά εσύ στην διαδρομή ακολούθησες τον μίτο και το μεταξένιο της μαλλί. Μα ο μινώταυρος σου έστησε το καρτέρι και δεν λυπήθηκε τίποτα και κανέναν. Γιατί αυτό το συναίσθημα είναι τόσο προσωποπαγές όσο προσωπικό είναι το χέσιμο. Λιγότερο ρομαντικός αλλά ίσως τελικά να μην είναι αναγκαίος όταν έχεις φτάσει στο σημείο να πεις τις μεγάλες αλήθειες. Και αν τις πεις, ακόμα και να γίνεις χυδαίος σίγουρα κάποιος φίλος σου θα βρεθεί να εκτιμήσει την αλήθεια σου. Την δικιά σου αλήθεια. Μιας και μόνο αυτή υπάρχει.

Άλλοι το προσπαθούν και άλλοι το παλεύουν.

2006-12-05T01:48:00.000+02:00

Έμφυτη ανάγκη έχω μέσα μου βαθειά. Να με διακρίνω σε ένα ατέρμονο βρόγχο-παιχνίδι το οποίο προφανώς δεν έχει νικητή αλλά χαμένο και σίγουρα δεν έχει διαιτητή αλλά 4^ο παρατηρητή ο οποίος είναι βεβαιότατο πως θα σημειώσει όλες τις μαλακίες στο ροζουλί φύλλο αγώνος. Το φύλλο αυτό, είμαι 99% σίγουρος ότι δεν φτάνει για να μας κρύψει από την ντροπή του προπατορικού αμαρτήματος και σίγουρα οι συκιές κουνιούνται και τα φύλλα τους δεν χρησιμοποιούνται για κανένα άλλο λόγο πέρα του προφανούς. Όσο και να χτυπιέσαι δεν παίρνεις απαντήσεις γιατί πολύ απλά οι απαντήσεις για να έρθουν πρέπει να ακολουθηθεί διαδικασία τέτοια που όμοια της δεν έχει ξανά-ακολουθηθεί. Οι πατέντες ποτέ δεν έδωσαν απάντηση σε τίποτα παρά μόνο σε ερωτήσεις μαθημάτων που διδάσκονται σε άχρηστα κτήρια που οι άνθρωποι κάτω των 20 αποκαλούν μπουρδέλα αν και εκεί μέσα δεν γαμάνε επί πληρωμή αλλά εσχάτως μόνο τσαμπέ. Το τσαμπέ είναι που σε προσελκύει και το ακολουθείς στην μέθοδο καρότο και μαστίγιο μήπως και σου πούνε πως δεν έτρεξες για κάτι. Σεβασμός στα ιδανικά αλλά μόνο σε θεωρητικό επίπεδο. Γιατί η πράξη είναι μια άλλη διάσταση που εμείς οι μικροί και ανόητοι φλώροι δεν είμαστε σε θέση να βιώσουμε κάτω υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Συνθήκες που καθορίζουνε την πορεία και εγώ και εσύ αφήνουμε να μας προσπεράσουνε όπως νταλίκα στην εθνική που στην συνεχεία σκοτώνει μετρικούς αθώους και μη φοιτητές η μαθητές η εγκληματίες ή παιδιά χωρισμένων γονιών ή μετρικούς κατά γενική ομολογία κατατρεγμένους.

H Επιστημονική μέθοδος «τσάτρα-πάτρα».

2006-11-29T02:23:00.000+02:00

Η αέναη αναζήτηση των αντικειμένων και των συναισθημάτων που θα μας αποπλύνουν από τον πόνο της αναμφίβολης αποτυχίας, είναι τόσο πιθανό να έχει τέρμα όσο πιθανό είναι κάποια κυβέρνηση να νοιαστεί για τους φτωχούς τίμιους και κατατρεγμένους. Στην χώρα εκείνη της οποίας η τήρηση του συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των πολιτών της, οι απαντήσεις που δίνουμε έρχονται από μια αυτόματη απαντητική μηχανή σαν τα ΑΤΜ που ξερνάνε λεφτά. Η σκέψη μας άλλωστε μόνο για λεφτά προορίζεται και παίρνει μέρος οπότε η αντιστοιχία είναι 1 προς 1, για να χρησιμοποιήσω και επιστημονικούς όρους οι οποίοι είναι εξίσου άχρηστοι καθώς δεν βοηθάνε στο να ρίξεις γκόμενα αλλά ούτε και στο να κάνεις τους χαζούς να καταλάβουν. Όχι ότι το τελευταίο χρειάζεται βεβαία αφού δεν είναι οι χαζοί που μας κάνουνε αυτό που είμαστε αλλά αυτοί οι οποίοι υποκρίνονται τόσο καλά και παραδέχονται το ότι είναι χαζοί ενώ κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι. Έτσι κι αλλιώς αυτά που επιθυμείς και επιθυμώ είναι παράγωγα της κοινωνικής δομής που μας επηρεάζει αλλά δύσκολα την επηρεάζουμε. Έτσι έχει χαθεί από την πρώτη ανάσα της ζωής μας όχι η ελπίδα αλλά η θέληση. Και γι' αυτό η πρώτη ανάσα φέρνει και το πρώτο κλάμα.

Βιντεοσκοπώ τον βιασμό σου και δεν τοχεις πάρει χαμπαρι

2006-11-08T01:25:00.000+02:00

Απορίας άξιο είναι, πως είναι δυνατόν τόσοι πολλοί να σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο. Πως μπορεί πως είναι δυνατόν όλοι να πιστεύουν ότι έχουνε το κάτι διαφορετικό. Γιατι κανείς να μην θέλει να παραδεχθεί πως είναι ένας κοινός εγκληματίας. Ένας μικρο-εγληματίας που κατάφερε να ξαφρίσει μόνο το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς του.
Οι μαθητές γυρίσανε στις αίθουσες. Οι φοιτητές γυρίσανε στους φραπέδες τους. Οι δάσκαλοι γυρίσανε στην δική τους ρουτίνα. Όμως ανά πασά στιγμή τίποτα δεν είναι ίδιο. Καθημερινά όλα έχουν αλλάξει. Γιατί και η στασιμότητα θεωρητικά αποτελεί αλλαγή. Αλλαγή της προβλεπόμενης κατάστασης.
Και εγώ συνεχίζω να μην καταλαβαίνω.
Ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσονται τα πράγματα με κάνει συνεχώς σίγουρο ότι μπορώ να αλλάξω τα πάντα και τίποτα. Το παντοδύναμο σκουλήκι που κατατρώει μέρα με την μέρα τον ίδιο μας τον εαυτό. Κάθε δευτερόλεπτο είναι υπερ-πολύτιμο.
Ανά πάσα στιγμή μπορεί να χάσεις την στύση. Και τότε αρχίζει η κρεβατομουρμούρα. Και τότε η κατάσταση γίνεται μη αναστρέψιμη.
Μη αναστρέψιμη σαν τον βιασμό της Μπελούτσις. Μια πράξη που όλες οι πνευματικές γκόμενες την βιώνουν καθημερινά αλλά δεν σοκάρει κανέναν.
Δεν σοκάρει γιατί πλέον οι γκόμενες γίνανε βρωμερές πόρνες οι οποίες όμως απολαμβάνουνε αυτό που ζούνε και χωρίς να παίρνουνε φράγκα.
Δύναμη της συνηθείας….
Αγιασθήτω το όνομα σου…

Δοκάρι και γκο…άουτ!!!

2006-10-14T01:07:00.000+03:00

Διακρίνω την πιθανότητα να είμαστε όλοι μας άλλο ένα μπούγιο, άλλη μια ομάδα ζώων σαν και αυτά που τρώμε μια φορά τον χρόνο υπό την συνοδεία κλαρίνων και ούζων, που πέρασε και δεν ακούμπησε. Που νόμισε ότι μπήκε στα πράγματα αλλά φευ. Ένα σουτ που χτύπησε στο πλάι των διχτυών και έκανε τους θεατές να σηκωθούν μάταια από τις θέσεις του. Μια μπάλα που γκέλαρε τρεις φορές στη στεφάνη και έφυγε έξω. Ένα πέος που ξέχασε να βγει και παρέμεινε το έτερον ήμιση ενός καχεκτικού αιδοίου. Το χρονοντούλαπο της ιστορίας μας περιμένει με ανοιχτές διάπλατα τις ξύλινες αγκάλες του ώστε να μας κατασπαράξει σε ένα σύντομα αργό μα και αργά σύντομο ταξίδι στην λήθη. Οι εκλύσεις του Κώστα Χατζή στο τραγούδι του, δεν ακουστήκαν και η ιστορία δεν σταμάτησε στο απεγνωσμένο οτο-στοπ μας. Παρόλα αυτά σταμάτησε σε ένα άλλο απεγνωσμένο οτο-στοπ της ξανθής κοκκινομάλλας καστανής και μελαχρινής αοιδού. Αν είχα την δύναμη να πετάξω, δεν θα ήμουνα στην θέση που είμαι ενώ άμα είχα την δυνατότητα να κατασκευάσω την υπερμηχανή που θα με έκανε πτηνό θα είχα χάσει την ευκαιρία μου αναζητώντας το ενδεχόμενο αν έχω την δυνατότητα να πετάξω. Το ποτάμι σύμφωνα με την μερική επαγωγή των φυσικών, πίσω δεν γυρνά. Όμως πιθανολογώ ότι υπάρχουν όντα που μπορούν να κολυμπήσουνε ενάντια στην ροή του ποταμού. Ευτυχώς όμως η μόνη ικανοποίηση που βρίσκουνε είναι στο να μετατρέψουν το ποτάμι σε μια άνευ προηγουμένου νεροτσουλήθρα.

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη… θα σου αρπάξω τα βυζιά

2006-10-11T01:18:00.000+03:00

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, θα αντικρίσεις την όψη του σπαθιού την τρομερή που από τα κόκαλα των Αλεξανδρινών βασιλέων βγαλμένη σε βοήθησε να πολεμήσεις ως ένας ελεύθερος πολιορκημένος. Ένας πολιορκημένος που τώρα κατεβάζει τις μπύρες και είναι τόσο κόκαλο όσο τα ιερά των Ελλήνων….

Τα οποία παρόλο που είναι εξαιρετικά ιερά, έχουν καταντήσει το νεκρό κουφάρι πάνω στο οποίο εκσπερματώνει ο νεκρόφιλος νέο-Έλληνας που ευνοημένος από την κουνιάδα τύχη βγάζει πακτωλό χρημάτων και χτίζει 3οροφους δίδυμους πύργους οι οποίοι μόνο άμα είναι ασφαλισμένοι προβλέπεται να πέσουνε.

Μια πτώση που κάθε άλλο παρά απότομη και αναπάντεχη θα είναι. Ο μαέστρος έγινε τώρα μαστροπός και η μπαγκέτα του ξεπαρθενιάζει αρσενικά και θηλυκά και ενδιάμεσα στάδια ακριβώς μετά την γέννηση τους.

Ο μαέστρος δεν θα ξεγελαστεί ούτε όταν αντικρύσει το ερμαφρόδιτο φρικιό, απ’ ευθείας απόγονο του Jesus Christ του υπέρλαμπρου άστρου.

Ενός άστρου που πέφτοντας ξέχασε να ακούσει την μικρή και μέτρια ευχή μας.

Βάλτε φωτιά…κάψτε καλά!!!

2006-10-08T00:55:00.000+03:00

Αυτοί οι οποίοι δεν νοιάζονται για τίποτα. Η αγαπημένη κάστα της κοινωνίας μας της οποίας όμως οι κανόνες είναι τόσο χαλαροί που δέχεται τον οποιονδήποτε μέσα της, ο οποίος αυτόκλητα αυτό-επιβεβαιώνεται ως ικανό μέλος της. Τα φιλαράκια μας που δεν έχουν πρόβλημα κανένα να σκοράρουν και με το χέρι ενώ παράλληλα θα ζητήσουν την κίτρινη για τον αντίπαλο καθώς δεν τηρεί το fair-αγωνίζεσθε ή αλλιώς το ευ-play. Η ζωή είναι σαφέστατα πολύ μικρή για να είναι θλιβερή. Αυτό με μια πρώτη ματιά σημαίνει…αφεθείτε ολοκληρωτικά, πουλήστε τα πάντα, τίποτα δεν υπάρχει που πρέπει να μας νοιάζει. Γιατί εμένα με νοιάζει μόνο να «περνάω καλά».

Αυτό βέβαια δεν αντιτίθεται με το να είμαι η μεγάλη πουτάνα της γειτονιάς μου, της πόλης μου, του κόσμου μου.

Για μια χούφτα κάλπικα δολάρια πουλάω ότι πολυτιμότερο έχω. Ένα από τα λίγα που μου έδωσε ο κόσμος να υπερασπιστώ άμεσα. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία καθώς η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή. Και γίνεται ακόμα πιο θλιβερή άμα έχεις μικρή ψωλή. Η τιμή τιμή δεν έχει έλεγε κάποτε κάποιος σε μια ταινία και πιθανώς να περίμενε να ακουστεί ως τα πέρατα της γης.

Ω αδερφέ που στο διάολο είσαι; Γιατί πηδιέσαι με σαπισμένες πόρνες για να ικανοποιήσεις την πιο διεστραμμένη σου ηδονή; Γιατί δεν με ακούς που σε φωνάζω σε ένα τρελό ταξίδι προς την χώρα που δεν έχει θαύματα;

Οι χημικές ενώσεις μου είναι ανίκανες να αντιληφθούν αυτό που συμβαίνει.

Γέλα τώρα που μπορείς!

Ζητώ ένα ταπεινό συγγνώμη

2006-09-28T02:22:00.000+03:00

Φίλοι μου…εσείς που δεν παρακολουθείτε αυτό το blog. Σας γνωστοποιώ με πλήρη επίγνωση της κατάστασης και με βαθύτατη θλίψη μου, ότι …. Ένα μουνί δεν φέρνει την άνοιξη. Αυτό το μεταναστευτικό πουλί, που αναζητά αλλού την ζεστή του κατοικία κάθε χειμώνα δεν μπορεί να κάνει τον πονοκέφαλο σου να περάσει. Είναι ένα μέγα κρίμα, και ειδικά όταν το διαπιστώσεις αυτό. Γιατί ο πόνος είναι μεγάλος, όχι όταν σε έχει φάει η μαλακία, αλλά όταν το καταλάβεις.

Γιατί όμως το αποδημητικό δεν φέρνει την άνοιξη? Επειδή είναι αποδημητικό? Αυτό θα ισχυριστούν οι περισσότεροι, οι οποίοι βεβαίως είναι σίγουρο, τουλάχιστον σε εμένα, ότι θα κλάψουνε κάποια στιγμή πολύ, για ιδιαίτερους λογούς, αορίστους λόγους. Γιατί γενιές γενεών να προσδοκούν αυτή την άνοιξη, πνευματική και μη μέσα από σημάδια και συμφωνίες συμπτώσεων? Πρέπει να έρθουν οι αστερισμοί στην σωστή σειρά?

Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι βρίσκω τον λόγο αλλά είναι και λίγο μεγαλομανία να το ισχυριστώ. Τελικά μπορώ να πω το εξής….

Το πουλί για να μην αποδημήσει και για να σου φέρει την χαρά που θέλεις περιμένεις και προσδοκάς πρέπει όχι απλά να του φερθείς με τρυφερότητα, αλλά να κατανοήσεις την πλήρη θέση του στο συμπάν. Δεν αποτελεί μια αδιαίρετη οντότητα με ότι άλλο γύρω του. Όπως εκείνη η γαμημένη πεταλούδα προκάλεσε βροχή στην άλλη άκρη της γης έτσι και το πουλί αυτό μπορεί να προκαλέσει καταστροφές στον ναό του Μάτσου Πίτσου.

Τέλος.

Θρησκευτικά – Το όπιο του μαθητή…

2006-09-18T23:39:00.000+03:00

Βαρύς ο τίτλος. Ίσως να γίνομαι πάλι υπερβολικός, όμως συνεχίζω. Έπειτα από msn-ικό διάλογο με το συνάδελφο και συν-blogger vaguraw κατέληξα στο συμπέρασμα πως ο σημερινός τρόπος διδασκαλίας των Θρησκευτικών συμβάλλει στην προβατοποιήση των Ελληνόπουλων. Και εξηγώ…

Εχετε σκεφτεί ποτέ κατά πόσο η ανεξιθρησκεία εφαρμοζεται στο εκπαιδευτικο συστημα της Ελλαδας; Την πρώτη μέρα που πατήσατε στο Δημοτικό ήρθε ο «καλός παππούλης» και έκανε αγιασμό. Ισως να του φιλήσατε και το χέρι (μαλακία σας), αλλά δε νομίζω σε τετοια ηλικία να σας απασχολούσε και ιδιαίτερα το θεμα αυτό. Αργοτερα και κατά τη διάρκεια ολων των μαθητικών σας χρόνων, κάθε πρωι, με την τσίμπλα στο μάτι, μαζευόσασταν για προσευχη. Από τη μεση του Δημοτικου και μετα κανατε και Θρησκευτικά. Πηγαίνατε και για εκκλησιασμό, αργότερα ερχόταν και εξομολόγος στο σχολείο… Όλα αυτά βέβαια εκτός ίσως από βαρεμάρα, δε νομίζω να σας προκαλούσαν κατι άλλο. Με μια και μοναδική προϋπόθεση βεβαια. Ανήκατε στην πλειοψηφια, ήσασταν Χ.Ο.

Όμως μια χώρα που θέλει να λέγεται Ευρωπαία, προσφέρει ίσες ευκαιρίες σε όλους όσους μετέχουν στο εκπαιδευτικό της σύστημα. Για σκεφτείτε όλα τα παραπάνω μαθητικά σας βιώματα αλλά αυτή τη φορά από τη θέση ενός αλλόθρησκου μαθητή. Σίγουρα δεν είναι και το πιο ευχάριστο να είσαι η εξαίρεση κάθε πρωί στην προσευχή, να λείπεις τις ώρες των Θρησκευτικών, να εξαιρείσαι από σχολικές εκδηλώσεις και να μην σου δίνεται η ευκαιρία να κάνεις κάτι ως αντιστάθμισμα. Σίγουρα δημιουργείται μια εμφανέστατη διάκριση! Και για αυτή ευθύνεται ο τρόπος με τον οποίο η θρησκεία εισβάλλει στα σχολεία μας. Αν μπορούσαμε με μια λέξη να την χαρακτηρίσουμε, αυτή θα ήταν: αναχρονισμός.

Γίνομαι ακόμα πιο αναλυτικός. Αν θυμάμαι καλά, στην καριέρα μου ως μαθητής, η διδασκαλεία των Θρησκευτικών ήταν ουσιαστικά μια αρκετά μονόπλευρη προσέγγιση του Ορθόδοξου δόγματος με ελάχιστες αναφορές σε άλλες θρησκείες, οι οποίες γίνονταν αποκλειστικά για να αντιπαρατεθούν με την Ορθοδοξία. Τα βιβλία πάντα γραμμένα από κληρικούς (aka παπαδαριό), και τα θέματα γνωστά και τετριμμένα, σχεδόν πάντα σε απόσταση ασφαλείας από ζητήματα ταμπού. Φυσικά σε όλα αυτά, οι μαθητές είχαν σχεδόν παθητική στάση, με ελάχιστες εξαιρέσεις μερικών συζητήσεων στην αίθουσα.

Ως αποτέλεσμα, και επειδή ο Έλληνας όπου δει ότι χρειάζεται κόπο παίρνει τον εύκολο δρόμο, αργά ή γρήγορα αποδεχόμαστε αυτή την κατάσταση. Μάλιστα αν δεν υπήρχαν και άλλα ερεθίσματα, γινόμαστε καλά Χριστιανόπουλα και χαίρεται και η γιαγιά μας. Και αφού, όπως μάθαμε στο σχολείο, ο Θεός είναι καλός και συγχωράει, μπορούμε κι εμείς να κάνουμε μερικές μαλακίες, στη συνέχεια να ανάψουμε 5 κεριά, να ζήσουμε μια ουδέτερη ζωή και στο τέλος να περιμένουμε να καβατζώσουμε τη θέση στον παράδεισο, όπου δε θα μας κουνάει κανείς. Κάτι σαν δημόσιοι υπάλληλοι.

Αυτό το καθεστώς όμως πρέπει να αλλάξει. Η θρησκεία είναι ένα θέμα σημαντικό, και στη διαμόρφωση της Θρησκευτικής ταυτότητας, η μονόπλευρη ενημέρωση και εκπαίδευση, δημιουργεί πιστούς-αγέλες. Αν αυτός είναι ο σκοπός της Ελληνικής εκπαίδευσης, τότε καλώς το συγκεκριμένο μάθημα έχει αυτή τη δομή και καλώς η εκκλησία ελέγχει την Ελληνική εκπαίδευση (βλ. Υπουργείο Παιδείας κ’ Θρησκευμάτων).

Ένα καρτέλ δεν φέρνει την άνοιξη

2006-09-18T23:13:00.000+03:00

Το μπαλάκι του πινγκ-πονγκ….το μπαλάκι του τένις….οι πνευματικοί όρχεις κουνιούνται σε έναν οργιώδη ρυθμό. Ένα ανεπανάληπτο break dance στον ρυθμό του αλλοτινού σκληρού ροκ, όπως είχε πει και μέλος της διεφθαρμένης σοσιαλιστικής Ελλαδίτσας μας, που από ψωροκώσταινα το μόνο που έχει καταφέρει μέχρι στιγμής είναι να γίνει μια άλλη μορφή δούλας και κυράς, η οποία τρώει ξύλο στο σπίτι αλλά παρόλα αυτά αγαπάει τον άντρα της και γι' αυτό δεν καταγγέλλει.

Ναι είναι η γλυκόξινη αλήθεια, σαν τις πάπιες του Πεκινου. Εγω και μόνο εγώ, δεν είμαι σε θέση να κάνω τον εαυτό μου κάτι άλλο από ότι άλλο υπάρχει γύρω μου, διπλά μου και μέσα μου. Ένας εσωτερικός κόσμος ο οποίος μένει έγκλειστος σε φυλακές ανάλογες με αυτές του Κολοκοτρώνη και ως εκ τούτου…όταν θα βγει το μέσα έξω, ο ήλιος της παρακμής που έχει ήδη αρχίσει να βασιλεύει και να λάμπει τόσο δυνατά, που ούτε υπό γωνία δεν κάνει να τον κοιτάζουμε, θα με τυφλώσει για την παντοτινή αιωνιότητα.

Μια αιωνιότητα και 2,5 βροχερές μέρες και η συνοδεία από ξανθιές γκομενάρες ή από άσχημες wonnabe γκομενάρες δεν φτάνει για να δικαιολογήσω την ύπαρξη μου στον εαυτό μου. Μαθημένος να κοιτάζω το πάτωμα ή να φοράω σαμάρι και παρωπίδες είναι πασιφανές ότι δεν θα αντέξω να κάνω αυτά για τα οποία είμαι προορισμένος να μην κάνω. Κατευθυνόμενη απαξίωση ….αγάπη και μισός για όλα αυτά που πρεσβεύω και πρεσβεύεις σαν άτομο.

Οι σημαίες σταμάτησαν να μου κάνουνε πια αίσθηση. Η γαλανόλευκη έγινε ένα πανί για να σκουπίζουν τον καταϊδρωμένο κώλο τους ανθρωπάρια του γραφείου. Οι σημαίες γίνανε όπλο για την μισαλλοδοξία γριών...κανιβάλλων...χειροκροτητών και ρουσφετολάγνων. Γι’ αυτό και εγώ αρνούμαι να ακολουθήσω την πολύ πεπατημένη. Αλλά θα προτιμήσω την ολίγον πεπατημένη. Στην ζούγκλα αυτή, μια απλή κοντόκανη καραμπίνα δεν είναι ικανή να σε βοηθήσει στον δρόμο σου ακόμα και αν έχεις το προνόμιο του άφθονου ammo.

Τελικά το πήρα απόφαση…αφού δεν σκέφτηκα αρκετά και δεν βρήκα τι να κάνω…θα παραδοθώ άνευ όρων.

Παύλα και τελεία.

Qué hipocresía moral

2006-08-24T04:08:00.000+03:00

Qué hipocresía moral

Υποκρισία…..ένα κεκτημένο του ανθρώπινου πολιτισμού μέσα στους αιώνες. Επαναστάσεις εγκαθίδρυσαν το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου, στην προσωπική ελευθερία, στη δωρεάν παιδεία, στην ισότητα.
Ο ρατσισμός έγινε παγκόσμια κατακριτέος. Όμως ο άνδρας δεν σταμάτησε να σκέφτεται με το πέος. Η γυναίκα δεν σταμάτησε να ποθεί το σεξ χωρίς να θέλει να φανερωθεί. Οι φασίστες πάντα θα κυνηγούν τα φρικιά. Μα πάνω από όλα ο άνθρωπος πάντα θα έχει το δικαίωμα στην υποκρισία. Η μάλλον καλυτέρα….πάντα η υποκρισία θα έχει το δικαίωμα στον άνθρωπο. Όπως παλιά ο πατέρας καθόριζε ποιον θα παντρευτεί η κόρη, έτσι και η υποκρισία πάντα θα διεκδικεί τα δικαιώματα της πάνω στον άνθρωπο.

Είναι αλήθεια, ο σοσιαλιστής έφαγε τόσα φράγκα που τώρα δεν μπορεί να δέσει τα κορδόνια του γιατί η μπάκα του δεν τον αφήνει να σκύψει. Ο δεξιός φόρεσε το δικό του προσωπείο και άναψε φλας για αλλού αλλά αλλού έστριψε. Ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος πάντα θα παραμένει από παθήματα χορτάτος γιατί ένα σπίτι στην κηφισιά αποτελεί την πανάκεια την οποία κυνήγησαν οι αρχαίοι υμών προγονοί. Οι οποίοι προγονοί ποτέ δεν φαντάστηκαν ότι το πνευματικό σανδάλι που φορούσαν θα γινόταν μόδα για τα αντίστοιχα σύγχρονα κλαμπάκια σε γυναικείες σεξουαλικές γάμπες. Τα κλαμπάκια στα οποία οι άνθρωποι ξέχνιουνται και ξεσκάνε από το αδιάκοπο δηλητήριο το οποίο εμπνευστήκαν από τον Μιθριδάτη. Σιγά σιγά πεθαίνω και γι’αυτό μπορώ να υποθέσω ότι δεν πεθαίνω. Μπορώ ?Δεν μπορώ, αλλά θέλω? Μπορώ, αλλα δεν θέλω? Σίγουρα θέλω. Και πολλοί άλλοι έχουν ισχυριστεί ότι θέλουν. Όμως η θέληση συνοδεύεται από έργο και πράξη. Το πιστεύω ειλικρινά πως το να καταδικάσεις εξαρχής την εξέλιξη των πραγμάτων είναι είτε αφάνταστη μαγκιά είτε απίστευτη δειλία. Όμως επειδή μόνο ο καλός χριστούλης[Ο πρώτος κομμουνιστής για τους κομμουνιστές][ο πρώτος αναρχικός για τους αναρχικούς][το 1/3 των πιστεύω των δειλών συνταγματαρχών] γνωρίζει αληθινά τι θα γίνει στο μέλλον καταλήγω στο ότι είμαστε όλοι μας δειλοί. Γιατί φιλαράκο μου το σύστημα δεν αλλάζει. Και για να γιορτάσουμε την διαπίστωση αυτή ας πάμε να πιούμε μια vodka με στημένο λεμονί στο κλαμπάκι της περιοχής και να δούμε λίγους κώλους και μπούτια που είναι η μόνη αλήθεια τελικά σε τούτο εδώ τον άμοιρο κόσμο.

Κορεσμός στην μαλακία. Κανεις δεν πρόκειται ποτέ να το παραδεχθεί γιατί είναι οικουμενική αλήθεια. Σαν να περιμέναμε ο George Bush Junior να πει : «Είμαι και μεγάλος μαλάκας». Όχι, αυτό δεν γίνεται σε καμιά περίπτωση. Η αλήθεια όταν είναι τόσο αλήθεια πονάει παρά πολύ. Σαν μια κλοτσιά στα αρχίδια. Μια τέτοια χρειαζόμαστε φίλοι μου μπας και ξερασόυμε όλα αυτά τα οποία μας έχουν ταΐσει για χρόνια τώρα. Γιατί αλήθεια, όταν τρως σκουληκιασμένο φαί είναι αλήθεια τραγικό. Όμως να πω ένα ιστορικό δεδομένο που κολλάει εδώ παρά πολύ. Οι πειρατές τρώγανε στο σκοτάδι. Για να μην βλέπουνε τα σκουλήκια στο φαί τους. Και έτσι αυτοί, οι οποίοι αυτή τη στιγμή ακουμπάν το χέρι τους στο κεφάλι μου κουνώντας με διαγώνια στην θέση C3 κάνοντας ένα εντυπωσιακό ρουά ματ, έχουν κλείσει τους διακόπτες. Τους κλείσανε και λένε ότι έγινε black out. Όμως σκέψου και αυτό…με ρεύμα και χωρίς πάντα επιζητούσαμε το δικό μας συγχωροχάρτι. Το οποίο ήτανε άλλοτε φέουδα, άλλοτε όπλα, άλλοτε φράγκα, άλλοτε κτήματα, άλλοτε φράγκα.

Δυστυχώς μάθαμε όλοι μας από τους προγονούς μας από μικρή ηλικία πώς να κολυμπάμε στα σκάτα ΚΑΙ χωρίς μπρατσάκια. Είναι μια ικανότητα που περνάει από πατερά σε γιο. Το μόνο επάγγελμα το οποίο δεν θα χαθεί ποτέ. Η μόνη παράδοση. Και έτσι όλοι πέσαμε μέσα στην δεξαμενή της ηλιθιότητας. Όμως ξεχάσαμε να ρίξουμε σκάλα πριν πέσουμε στον βόθρο και τώρα άραγε πώς να ανέβουμε ;Πως; Όταν εκατομμύρια φελλοί δεν σε αφήνουνε να καταλάβεις που βρίσκεται η επιφάνεια της θάλασσας και μοιραία πνίγεσαι από έλλειψη προσανατολισμού; Πως; Όταν το μονοπάτι έχουν κρύψει εκατομμύρια εκατομμυρίων καλαμιές σάπιες που δεν τολμάς να πλησιάσεις από την βρώμα; Που να βρεθεί η χατζάρα που θα ανοίξει τον δρόμο; Που θα βρεθεί ο αναπνευστήρας της ζωής;

ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΑΔΕΡΦΕ…..ΜΕΣΑ ΣΟΥ.

Ιστορίες με οθόνες και κουμπάκια

2006-08-21T18:20:00.000+03:00

Μες τη μέση του Αυγούστου καρφωμένος σε μια οθόνη… Συνήθεια, άσχημο πράγμα! Μηχανικές κινήσεις, ξανά τα ιδία και τα ιδία, οχυρωμένος σε ένα μικρόκοσμο έξω από τον οποίο αρνείσαι και φοβάσαι να δεις τι υπάρχει… Δε σκέφτεσαι, μονό κλικαρεις μηχανικά σε σελίδες που πριν μπεις ξέρεις τι θα δεις… Έχεις άλλωστε φάει άπειρες ώρες σε αυτές… Έχεις φτιάξει μια επιμελώς δομημένη εικόνα για τον εαυτό σου εκεί, άλλωστε όταν δε σε ξερόυν, ότι δηλώνεις είσαι. Ίσως εκφράζεις και τους κρυφούς σου πόθους, αυτό που ήθελες να είσαι και όταν κυκλοφορείς έξω αλλά δεν έχεις και τόσο θάρρος για να το πραγματοποιήσεις. Πίσω από μια οθόνη είναι πολύ ευκολότερο, απλά πρέπει να είσαι καλός στα λόγια, όσα πιο πολλά λες τόσο πιο καλός θα γίνεσαι. Στο τέλος μάλιστα μπορεί και να σου γίνει τόσο έντονο το βίωμα που να οικειοποιηθείς αυτό το προφίλ και έξω από τη μυρμηγκοφωλιά σου, το μονό μέρος που μπορείς να αναδείξεις τον εαυτό σου και να ξεγελάσεις τις τύψεις σου για την ταπεινότητα της ύπαρξης σου!

Ίσως τα παραπάνω δίνουν την έντονη αίσθηση πικρόχολου γραψίματος, εμπάθειας, κακίας και απορημένων… Όμως δε βγάζω την ουρά μου απέξω, πηγή έμπνευσης είμαι πρώτα εγώ! Απλά γράφοντας καιρό σε διαφορά φορούμε, διαβάζοντας blogs (το νέο trend του ιντερνετ) και επικοινωνώντας απρόσωπα πολλές ώρες την ημέρα κάποια πράγματα σου γίνονται δεύτερη φύση. Θεωρείς καθημερινότητα αυτό που ο άλλος θεωρεί υπερβολή. Απλά όταν κάποια στιγμή βρεις τη διαύγεια και κοιτάξεις τη ζωή σου από λίγο πιο ψηλά, βλέπεις ποσό αστείος γίνεσαι. Βλέπεις ποσό σε έχει αλλάξει η ρουτίνα, ποσό σου έχει περιορίσει το οπτικό πεδίο και εσύ δεν το έχεις καταλάβει καν! Κοιτάς τη δουλίτσα σου, το χώρο σου, την καθημερινή σου ρουτίνα και όλα αυτά αρκούν για να σε κρατάνε απασχολημένο τόσο ώστε να μην έχεις τη δύναμη και το κουράγιο να κοιτάξεις λίγο πιο πέρα. Και ας έχει να μας προσφέρει τόσο πολλά ο μαγικός αυτός κόσμος της τεχνολογίας, όταν εμείς τον φέρνουμε στα δικά μας μίζερα μετρά, του αλλοιώνουμε το λόγω ύπαρξης, τον στρέφουμε τελικά εναντίον της ιδίας μας της πνευματικής υγειάς. Καταφέραμε με την ανυπαρξία μέτρου που μας διακατέχει, να μετατρέψουμε κάτι πανίσχυρο, κάτι υγιές, σε κάτι που τελικά μας κατατρώγει. Ένα ναρκωτικό.

Για να μη το κουράζω άλλο, και για να σταματήσω για λίγο την υπερβολή. Αυτό που θέλω να περάσω ως «ηθικό δίδαγμα» είναι το εξής: Ας μάθουμε να ελέγχουμε την τεχνολογία και να μη μας ελέγχει αυτή! Είναι αρκετά εύκολο να ξεφύγουμε από ότι μας καταπιέζει, προσποιούμενοι ότι είμαστε μια βελτιωμένη έκδοση του εαυτού μας σε 2-3 απρόσωπες σελίδες, αλλά όταν αυτό μας αρκεί και μας στερεί όλη την διάθεση να βελτιωθούμε πραγματικά, τότε καταντά επιβλαβές. Μας κάνει δέσμιους της εύκολης λύσης και μας εθίζει σε μια ζωή περιορισμένη σε ένα μικρόκοσμο!

Αυτά που βλέπουμε στις οθόνες μας μπορούμε να τα ζήσουμε αν τις σβήσουμε...

Μια τρύπα στο φραπέ

2006-08-21T15:05:00.000+03:00

Χαιρετώ αγωνιστικά τους συνμπλόγκερς μου. Γεια σας παιδιά.. Είναι η πρώτη φορά που κάθομαι να γράψω οτιδήποτε μεγάλο σε έκταση (πέρα από ποστ σε φόρουμ) μετά από 2 χρόνια και νιώθω πραγματικά συγκινημένος.

Ανησυχίες διάβασα όταν μπήκα εδώ. Ανησυχίες ότι θα αφομοιωθούμε όλοι σε αυτό το ποτπουρί νεοελληνικής υποκουλτούρας και american dream που παίζει όλη μέρα δυνατά από όλα τα subwoofers της ελληνικής κοινωνίας: τηλεόραση σχολείο ΜΜΕ ταινίες αστική δημοκρατία. Το πρότυπο της "επιτυχίας".

Μήπως όμως και το όνειρο να ξεχωρίσεις και να γίνεις κάποιος εντάσσεται σε αυτή ακριβώς τη μυθολογία;

Εγώ τώρα κοιτάζοντας τη ζωή μου μπορώ να πω με ασφάλεια: όχι δεν είναι όπως θα την ήθελα. Αλλά τι μπορώ να αλλάξω άραγε; Πόσα μπορώ να αλλάξω, που να επηρεάσουν καταλυτικά τη ζωή μου; Και κατά πόσο το κυνήγι της μοναδικότητας είναι αυτό που σου εξασφαλίζει την ευτυχία; Και επίσης: κατά πόσον η ευτυχία είναι αυτό που πραγματικά θες;

Τι θες τελικά; Μήπως στην πραγματικότητα αυτό που θες είναι απλώς να σπάσεις τα μούτρα αυτών που σε καταπιέζουν; Μήπως θες να σπάσεις τα χέρια αυτών που κάθε μέρα κλέβουν το ζουμί της ζωής σου και το επιδεικνύουν σαν τρόπαιο επιτυχίας και παραγωγικότητας; Αντί να τους έχεις για πρότυπα και να τους υπηρετείς μια ζωή, ελπίζοντας κάποια μέρα να γίνεις και εσύ ένας από αυτούς, ή έστω ένας από τους λακέδες τους; Μήπως θες να σηκωθείς και να δείρεις αυτούς που ενώ σου κάνουν κηρύγματα εθνικής υπερηφάνειας θα στείλουν εσένα να σκοτωθείς στον πόλεμο;

Στο λέω αυτό γιατί τελικά θα γίνεις κάποτε 40. Όλοι θα γίνουμε (σχεδόν). Και θα ανακαλύψουμε κατά πάσα πιθανότητα ότι ούτε αμάξια και λεφτά, ούτε επιτυχία αποκτήσαμε - απλά γίναμε ένα αντίτυπο των γονιών μας. Κάναμε κάτι λάθος; Κάποιες οδηγίες μήπως δε τηρήσαμε σωστά; ΟΧΙ - πολύ απλά γιατί ο νόμος της κοινωνίας μας είναι: λίγοι εκμεταλλευτές, πολλοί εκμεταλλευόμενοι. Θα ανακαλύψεις ότι σε κράτησαν υπάκοο μια ζωή με δόλωμα αυτά που έχουν αυτοί - αυτό είναι και το μυστικό της επιτυχίας τους, με αυτό καταφέρνουν να σου χαμογελάνε στις διαφημίσεις, στα κανάλια και στο δρόμο μέσα από κουστούμια και γυαλιστερά αμάξια.

Είτε "αμφισβητήσεις" τις προσταγές είτε ακολουθήσεις τον "ίσιο δρόμο", η κατάληξη τελικά είναι 99% η ίδια: θα καταλήξεις χωρίς κανένα ηθικό στήριγμα για τις επιλογές σου να αναρωτιέσαι για το πόσο βλάκας υπήρξες. Ενώ οι άλλοι θα τρώνε αστακούς και θα καπνίζουν πούρα έχοντας την ηθική ικανοποίηση και την έγκριση ενός ολόκληρου συστήματος αξιών το οποίο έτσι βρήκαν, έτσι θα το αφήσουν γιατί έτσι τους βόλεψε.

Και μέχρι αρκετοί άνθρωποι με αρχίδια να αμφισβητήσουν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ αυτό το σύστημα αξιών και να το συντρίψουν, εσύ απλώς θα αναρωτιέσαι και θα προβληματίζεσαι.

Κλείνω με στίχους από Rage against the Machine:

"Come on!
Yes I know my enemies
Theyre the teachers who taught me to fight me
Compromise, conformity, assimilation, submission
Ignorance, hypocrisy, brutality, the elite
All of which are american dreams "

Ελληνική Πραγματικότητα...

2006-08-21T03:40:00.000+03:00

Προτού ξεκινήσω θα ήθελα να πω ότι αυτή είναι η πρώτη μου προσπάθεια να γράψω σε ένα blog. Παρόλα αυτά σας καλώ να ΜΗ δείξετε επιείκεια στο σχολιασμό σας...

Ξεκινώντας λοιπόν θα ήθελα να θέσω ένα προβληματισμό. Από που πηγάζει τελικά η σύγχρονη ιδεολογική σαπίλα; Σίγουρα η απάντηση δεν είναι μια, και σίγουρα δεν μπορεί να βρεθεί μέσα στις λιγοστές γραμμές ενός κειμένου, που γραφεί κάποιος που ούτε καν του έχεις μιλήσει ποτέ πρόσωπο με πρόσωπο. Θα δοκιμάσω λοιπόν μια δική μου προσέγγιση την οποία σας καλώ, αν μη τι άλλο, να σεβαστείτε.

Αφού λοιπόν είναι κοινώς αποδεκτό ότι το οικογενειακό περιβάλλον παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας ,λογικό είναι να οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι κάποιος λάκκος θα υπάρχει και σε αυτή τη φάβα. Σίγουρα ο καθένας μας έχει συγκρουστεί με την οικογένεια του, αλλά σπάνια το έκανε για ζητήματα που ξεπερνούσαν τα όρια μιας "εφηβικής επανάστασης" με ότι αιτήματα μπορεί αυτή να είχε. Το θέμα είναι να δούμε βαθύτερα τα πράγματα και να αναρωτηθούμε μήπως τελικά η οικογένεια, προκειμένου να "αγαπήσει" και να "προστατεύσει", μας κάνει προβλέψιμους Νεοέλληνες; Κατά ποσό μια Ελληνίδα (περήφανη Σουλιώτισσα και λοιπά πατριωτικά) μάνα, θα μπορέσει να δώσει στο γιο της αντί-συμβατική ανατροφή; Όταν η κινδυνολογία και ο κοινωνικός στιγματισμός έχει γίνει 2η φύση ποιος γονιός θα μεγαλώσει το παιδί του ώστε αυτό να πάει αντίθετα από το ποτάμι; Όπως λέει και ο σοφότατος Πανούσης σε ένα από τα αλληγορικά -και για άλλους "αστεία"- τραγούδια του "Συγχωρά με κουκλίτσα, γεννήθηκα δειλός, κληρονομώντας τις φοβίες τις μαμάς μου". Ίσως εκεί να εντοπίζεται τελικά η ουσία του προβλήματος. Ίσως αν καταφέρουμε εγκαίρως να απογαλακτιστούμε πνευματικά από τις φοβίες που μας μεταλαμπαδεύσανε οι δικοί μας, να μπορέσουμε να δούμε αλλιώς μερικά πράγματα που φάνταζαν αυτονόητα (θρησκεία, μόρφωση, λεφτά, καριέρα, οικογένεια). Ίσως τελικά απομυθοποιώντας το πρότυπο ζώνης του Νεοέλληνα, νεόπλουτου, επιτυχημένου, με μεταπτυχιακά και Ξανθιά γκόμενα, μπορέσουμε να κάνουμε ένα βήμα μπροστά!

Μέχρι ενός σημείου όλα τα αγοράκια έχουν τον πατερά τους ως πρότυπο και επιδιώκουν να πορευθούν στα βήματα του. Αν εξετάσουμε όμως αυτά τα "βήματα" διεξοδικά θα δούμε πως κρύβουν, σε πολλά σημεία, κίνητρα τα οποία πηγάζουν από την πνευματική ξηρασία μέσα στην οποία μεγάλωσαν. Πίσω από το καθημερινό τρέξιμο στη δουλειά και το κυνήγι της αύξησης, κρύβονται οι "πλαστές ανάγκες" τις οποίες το σύγχρονο lifestyle θέτει ως θεμελιώδεις αρχές. Τρέχει λοιπόν ο γονιός και παλεύει για μια αύξηση έτσι ώστε το παιδί να κάνει και ιδιαιτέρα στα Γαλλικά για να έχει αργότερα όλα τα φόντα να γραπωθεί από μια γερή καρεκλά. Πατάει επί πτωμάτων ή σκύβει το κεφάλι για μια προαγωγή ώστε ο γιακάς του να αγοράσει επιτελούς το αμάξι, να ρίξει τη γκόμενα και μετά ο πατέρας να νιώσει ότι επιτέλεσε σωστά στο έργο του, έκανε το γιο του αντράκλα σωστό και πρόστυχο!

Μεγαλώνει η μάνα την κόρη με πρότυπα σωστά, ηθικά (και άλλες φορές Χριστιανικά) αλλά τελικά της μαθαίνει να είναι ανεξάρτητη μέχρι εκεί που της επιτρέπει ο "πρίγκιπας πάνω στο άσπρο άλογο" που της πληρώνει τον καφέ. Πέφτοντας στην παγίδα της σεμνοτυφίας και της ανάγκης για προβολή στο περιβάλλον τους, οι νέες κοπέλες μεγαλώνουν με την αυταπάτη της ανεξαρτησίας, αλλά σύντομα διαψεύδονται με το χειρότερο τρόπο. Η "ανεξάρτητη" λοιπόν κοπέλα αργά ή γρήγορα θα βρει τον "καλό της" ο οποίος, προσπαθώντας να μην ξεπεράσει τα όρια που θέτει η κοινωνία, θα της κάνει όλες τις χαρές. Αυτή για ανταπόδοση θα γίνει μια πιστή στα καθήκοντα της σύζυγος και αργότερα και μια στοργική μητέρα και μέχρι να φτάσει τα 30 της θα έχει γίνει σαν τη μάνα της. Θα παλεύει για την "σωστή και ηθική" ανατροφή των δικών της παιδιών όπως έμαθε από τη δικιά της μητέρα. Ποτέ όμως θα βρεθεί ο χρόνος να απελευθερωθεί από όλα αυτά και να σπάσει αυτό το φαύλο κύκλο; Μονό όταν καταφέρει να ξεφύγει από το μικρόκοσμο μέσα στον οποίο μεγάλωσε. Μονό όταν καταλάβει ότι οι γυναικά δεν αρκεί μονό να κουνάει την ουρά της και να προσελκύει τους αρσενικούς (κάτι σαν τις πυγολαμπίδες σε περίοδο ζευγαρώματος ακούγεται αυτό), μονό όταν κατανοήσει ότι το να σε κοιτάξει περίεργα η χοντρή θεία σου δεν είναι κακό αλλά επιθυμητό! Μονό όταν μπορέσει να κάνει συνείδηση της ότι το να είσαι με κάποιον δε σημαίνει ότι είσαι ανάμεσα στα ποδιά του αλλά στο πλευρό του. Τότε θα αποκτήσουμε σωστές μανάδες που θα μεγαλώσουν παιδιά με ανοιχτούς ορίζοντες, όπως λένε και οι FF.C "χρειαζόμαστε μανάδες περήφανες για το ήθος τους κι όχι για το σπασμένο τους υμένα"

Για να μην κουράσω περισσότερο και για να καταλέξω επιτελούς σε ένα συμπέρασμα σταματάν εδώ τις αναφορές σε σύγχρονες εικόνες που όλοι έχουμε βιώσει. Αυτό που θέλω να πω είναι πως αν θέλουμε να κάνουμε ένα ουσιαστικό βήμα προόδου -χωρίς να χρειαστεί στη συνεχεία να κάνουμε 10 βήματα υποχώρησης- πρέπει να αποδεσμευθούμε από κόμπλεξ και μικρότητες, πρέπει να απορρίψουμε τις πλαστές ανάγκες και τις κληρονομούμενες ανασφάλειες μας. Πιστεύω πως όλοι μας έχουμε μια εσωτερική φωνή που μας καλεί να ξεφύγουμε και να κάνουμε τη διαφορά, απλά όσο πιο πολύ δυναμώνουμε την τηλεόραση μας τόσο πιο πολύ την πνιγούμε!

Μην αφήνετε άλλους να σκέφτονται για εσάς! Προβληματιστείτε, αμφιβάλλετε, απορείτε, μην καταπίνετε ιδέες αμάσητες! Αφυπνιστείτε και αφυπνίστε!

Αυτά από εμένα, πίσω στο μικρόκοσμο μου τώρα...

Όποιος νύχτα περπατεί...

2006-08-21T03:30:00.000+03:00

Αριστεροί...
Δεξιοί...
Κομμουνιστές...
Αδιάφοροι...
Ολυμπιακάρες...
Βάζελοι...
Βούλγαροι...
Αδερφές...

Ναι όλοι μας ανήκουμε σε κάποια ομάδα("Και εγένετο αυτός
για να ενταχθεί σε ομάδες κατευθυνομένων",Ματ.,κεφ.3,παρ.33)
γιατί αυτό μας επιτρέπει να έχουμε τις προπαρασκευασμένες
απόψεις μας και να μην χρειαστεί να κοπιάσουμε για να διαμορφώσουμε μια.
Η μαμά σου και ο μπαμπάς σου δεν θέλουν να είσαι κάτι παραπάνω
από την κλασσική περίπτωση ατόμου που προχωράει
πάνω σε άμαξα που τα αλόγα της
άλλοι καμτσικώνουν για πάρτη του.
Γιατί τι νόημα έχει να δοκιμάσεις να αλλάξεις κάτι στα πράγματα
αφού δοκίμασαν άλλοι πριν από κάμποσα χρόνια χωρίς επιτυχία?

"Εγώ αυτό που θέλω είναι να πάρεις το πτυχίο σου...
να κάνεις ένα καλό μεταπτυχιακό...
να βρεις μια δουλίτσα...
να βρεις μια καλή κοπέλα...
να κάνεις μια καλή οικογένεια..."

Πόσοι δεν το έχουν ακούσει αυτό?
Είναι όμως θεμιτό ένας νέος 18 χρόνων όπως η αφεντιά μου
να ονειρεύεται το βόλεμα πριν προλάβει να το αποζητήσει?
Είναι σωστό να μας παρασύρει όλους ο ίδιος ποταμός?

Σκέφτηκε κανείς ότι εγώ μπορεί να θέλω να γίνω χασισέμπορας?
Ή να θέλω να πάω στα καράβια για να γνωρίσω τον κόσμο?
Ή να με νοιάζει μονό το γαμήσι και όχι η οικογένεια?

Μια φορά δοκίμασα να κοιτάξω πέρα από την μύτη μου και με
έπιασε ένα φοβερό τσούξιμο στα μάτια και με πόνεσε το κεφάλι μου.